Καημένη Σταυρούλα
πως βαστάς και δε ραγίζεις
στον ψεύτη ντουνιά
τόση απονιά που αντικρίζεις
Ησυχία και χαρά μέσα στη φόρουμ
δεν έχεις νιώσει
και ένας κύπριος ακόμα, που'χες πιστέψει
σ’ έχει πληγώσει
Δε σε πόνεσε κανείς
δε σε πόνεσε κανείς
ούτε στιγμή στο ιντερνέτι
μες στο φόρουμ ξαφνικά
κάποιο πρωί
θα βγει η ψυχή σου
Καημένη Σταυρούλα
πως βαστάς και δε ραγίζεις
μόνο η αμφεταμίνη
σου'χει απομείνει, να σε κοιμίζει
~
Ιντερνέτι άτιμο, παλιοϊντερνέτι
είσαι σκάρτο και άπονο, και σε κατηγορώ
μες στην αναρχία σου, και στην ελευθερία
ιντερνέτι άπονο, να ζήσω δεν μπορώ
Ιντερνέτι άδικο, εσύ μου'χεις γκρεμίσει
όλα μου τα όνειρα, στο φόρουμ τούτο δω
κι από την Ρεββή μου, εσύ μ’ έχεις χωρίσει
και άδικα με τυραννάς, βράδυ και πρωί
Ιντερνέτι αχάριστο, δε σ'αντέχω άλλο
σ’ το'χω πει πολλές φορές, και θα σ’ το ξαναπώ
έχω ένα παράπονο, παράπονο μεγάλο
πως το δίκιο μου ποτέ, στην κύπρο δεν θα βρω
~
Βρέχει φωτιά στο φόρουμ μου
φωτιά που μ'έχει κάψει
για τα χαζά τα νιάτα μου
κανένας δε θα κλάψει
Η ζωή, η ζωή εδώ τελειώνει
σβήνει η ντοπαμίνη μου
necromantia@hotmail.gr